Bochnia to przede wszystkim, obok pobliskiej Wieliczki, centrum wydobycia soli kamiennej. Najstarsza wzmianka o Bochni pochodzi z 1198 r. W 1251 r. odkryto i zaczęto eksploatować pokłady soli.

W 1253 r. książę krakowski Bolesław Wstydliwy nadał miastu prawo magdeburskie, a jego żona, św. Kinga, fundowała kościół parafialny. Do rozwoju Bochni jako ośrodka handlowego, oprócz kopalni soli, przyczyniło się jej korzystne położenie. Obok cechów rzemieślniczych istniał w Bochni cech prasołów, czyli handlarzy soli.

Jej szczególny rozwój przypadł na panowanie Władysława Łokietka i Kazimierza Wielkiego. Wytyczono wówczas rynek, wzniesiono ratusz i mury miejskie oraz zwolniono mieszczan z opłat celnych na terenie całego państwa. W 1337 r. król ufundował przytułek dla górników, a w 1368 r. nadał statut żupom solnym. W 1356 r. Bochnia weszła w skład tzw. sądu 6 miast - najwyższego sądu prawa niemieckiego na zamku krakowskim. W następnych stuleciach Bochnia była trzecim co do wielkości miastem małopolskim (po Krakowie i Sandomierzu). Kopalnie soli w Bochni i Wieliczce były źródłem około 30% dochodów królewskich. Sytuacje tę ilustrowało przysłowie: "Bez Bochni i Wieliczki Polska nie warta łojowej świczki".

Powolny upadek miasta zaczął się po potopie szwedzkim. W 1772 r. Bochnia znalazła się w zaborze austriackim, gdzie pełniła funkcję siedziby cyrkułu (później powiatu). Do połowy XIX wieku Bochnia była ważnym ośrodkiem wywozu soli na rynek austriacki, potem z powodu rozwoju innych salin, jej znaczenie zaczęło się zmniejszać. Istotną rolę w gospodarce miasta odgrywał handel bydłem. W 1817 r. otwarto w mieście gimnazjum. Do rozwoju Bochni przyczyniła się budowa linii kolejowej w 1856 r. Kopalnia soli, uważana za jeden z najstarszych zakładów przemysłowych Europy, w latach 80. XX wieku stopniowo wyłączana była z eksploatacji i przekształcana w muzeum oraz uzdrowisko.