Mięczaki z gromady głowonogów, zaliczane do podgromady czteroskrzelnych. Obecnie osiągają długość od 10 do 30 cm i ważą około 0,5 kg, jednakże wymarłe łodziki osiągały długość 0,5 m. i ważyły do 3 kg. Wyglądem przypominają skrzyżowanie ślimaka z ośmiornicą. Zwierzątka te przetrwały w prawie niezmienionej formie blisko 300 mln lat, zamieszkując głównie Ocean Spokojny oraz Indyjski. Łodziki posiadają symetryczna zwinięta spiralnie muszlę wewnętrzną ( są to jedyne głowonogi posiadające prawdziwą muszlę). Muszla barwy białawej z poprzecznymi pręgami czerwonymi lub brązowymi podzielona jest na szereg komór, z których ostatnia największa pełni rolę schronienia dla ciała łodziki. Pozostałe puste bądź wypełnione gazem pełnia role pływaka podczas unoszenia się w toni wodnej.

Przez środek muszli spiralnie biegnie cienki przewód zwany syfonem, który jednocześnie jest przedłużeniem ciała zwierzęcia a także łączy wszystkie komory ze sobą. Łodziki maja dwie pary skrzeli, dwie pary nerek, oraz dwie pary przedsionków wprowadzających krew do komory sercowej. Ich język jest szorstki posiadający szereg poprzecznie umieszczonych rzędów zębów. Oczy łodzika są pozbawione soczewek i ciałek szklistych. Zwierzęta te maja od 75 do 95 ramion pozbawionych przyssawek długości 3-14 cm. Poruszają się na zasadzie odrzutu wody wystrzykiwanej z lejka. Znanych jest 6 gatunków tych stworzeń, prowadzących samotniczy osiadły bądź wędrowny tryb życia. Żywią się bezkręgowcami wodnymi, drobnymi rybami a także przypuszczalnie padliną. Muszle łodzika w środku pokrywa masa perłowa, dlatego też często wykorzystywane są do wyrobu biżuterii, a ich mięso jadalne spożywane jest przez krajowców.