W dniu 24 stycznia 2006 r. Narodowy Bank Polski wprowadził do obiegu monety, upamiętniające XX Zimowe Igrzyska Olimpijskie – TURYN 2006, o następujących nominałach:
200 zł – wykonaną w złocie stemplem lustrzanym,
10 zł – wykonaną w srebrze stemplem lustrzanym,
10 zł – wykonaną w srebrze stemplem lustrzanym, z efektem kątowym,
2 zł – wykonaną w stopie Nornic Gold stemplem zwykłym.

10 lutego 2006 r. na Stadionie Komunale Area w Turynie zapłonął znicz XX Zimowych Igrzysk Olimpijskich, a prezydent Włoch Carlo Azeglio Ciamci wypowiedział formułę : Dwudzieste Zimowe Igrzyska Olimpijskie uważam za otwarte. Dzień później rozpoczęli rywalizację zawodniczki i zawodnicy. O medale walczyli w biathlonie, bobslejach, kombinacji norweskiej, curlingu, narciarstwie dowolnym, hokeju na lodzie, łyżwiarstwie figurowym, łyżwiarstwie szybkim, skokach narciarskich, narciarstwie alpejskim, narciarstwie biegowym, short-tracku, skeletonie, saneczkarstwie i snowboardzie.
Igrzyska zostały rozegrane w siedmiu miejscowościach: Turynie, Bardonechcii, Cesanie, Pinerolo, Pragelato, Sauze d`Oulux, Sestriere.

Po raz pierwszy w historii zimowych igrzysk sportowcy mieszkali w trzech wioskach olimpijskich – Turynie, Bardonechcii i Sestriere. Zostały rozdane 84 komplety medali, na starcie stanęło 2.500 zawodników z blisko 90 krajów. Udział brało 2.500 trenerów i oficjeli, 650 sędziów i arbitrów, 10.000 przedstawicieli mediów. Igrzyska oglądało 1,5 mln widzów na arenach sportowych. Widownia telewizyjna to dodatkowe 4 miliardy ludzi na całym świecie.

A jak zaczęła się zimowa rywalizacja olimpijska?
25 stycznia 1924 r. we francuskiej miejscowości Chamonix, leżącej u podnóża Mont Blanc rozpoczął się Tydzień Sportów Zimowych. Zawody organizował francuski klub Alpejski, a patronował mu Komitet Olimpijski. Rok później Międzynarodowy Komitet Olimpijski podczas VIII Kongresu w Pradze uznał oficjalnie Tydzień za I Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Opóźnienie w uznaniu Tygodnia za I Zimowe Igrzyska Olimpijskie było spowodowane między innymi sprzeciwem barona Pierre`a de Coubertina, twórcy nowożytnych igrzysk olimpijskich, wizjonera i romantyka zafascynowanego starożytną Grecją.

Nawet tak jednak wielki autorytet nie był w stanie przeciwstawić się narodowi dyscyplin sportowych. Jako pierwsi o medale olimpijskie walczyli łyżwiarze figurowi. Ta dyscyplina znalazła się w programie letnich igrzysk olimpijskich rozegranych w 1908 r. w Londynie. Kolejna zimowa dyscyplina, hokej na lodzie, również zadebiutowała na letnich igrzyskach w Antwerpii w 1920 r.

W Chamonix rywalizowało w pięciu dyscyplinach ( w bobslejach, jeździe figurowej, łyżwiarstwie szybkim, hokeju na lodzie i biegach narciarskich) 258 sportowców ( w tym 13 kobiet) z 16 krajów. W klasyfikacji medalowej bezkonkurencyjni byli Norwegowie zdobywając 4 złote, 7 srebrnych i 4 brązowe medale. Polska ekipa liczyła siedem osób; najlepsze ósme miejsce zajął łyżwiarz Leon Jucewicz. W jeździe figurowej na lodzie wystartowała młodziutka, niespełna 12-letnia Norweżka Sonja Henie. Zajęła ostatnie ósme miejsce, ale już wówczas przepowiadano jej wspaniałą karierę. Sprawdziło się – zdobyła trzy złote medale olimpijskie w ST. Mortir (1928), Lake Placid (1932) i Garmisch-Partenkirchen (1936). Zimowe Igrzyska Olimpijskie po raz drugi były rozegrane we Włoszech. Pierwsze odbyły się Cortina d’Ampezzo w 1956 r. Gwiazdą tych igrzysk był fenomenalny Austriak Toni Sailer, który wygrał wszystkie trzy konkurencje alpejskie. W Cortinie zadebiutowała także reprezentacja Związku Radzieckiego i od razu zajęła pierwsze miejsce w klasyfikacji medalowej, zdobywając 7 złotych, 3 srebrne i 6 brązowych medali. Dla nas te igrzyska także były pamiętne, bowiem pierwszy medal Zimowych Igrzysk Olimpijskich dla Polski zdobył Franciszek Gąsienica-Groń, który był trzeci w kombinacji norweskiej. Polaka wyprzedili Norweg Sverre Stenersen i Szwed Bengt Ericsson.

W 19 startach Zimowych Igrzysk Olimpijskich polscy sportowcy zdobyli sześć medali, w tym jeden złoty – Wojciecha Fortuny (Sapporo w 1972 r.), dwa srebne – Elwiry Seroczyńskiej (Squaw Valley 1960 r.) i Adama Małysza (Salt Lake City 2002 r.), trzy brązowe – wspomnianego wyżej Franciszka Gąsienicy-Gronia oraz Heleny Pilejczykowej (Squaw Valley 1960 r.) i Adama Małysza (Salt Lake City 2002 r.).
Niespodziewany był medal Wojciecha Fortuny, który znalazł się w ekipie olimpijskiej dzięki naciskom ze strony mediów. W ostatniej chwili szyto dla niego strój olimpijski. Nie zawiódł. 11 lutego 1972 r. na dużej skoczni Okurayama pokonał zaledwie o jedną dziesiątą punktu Szwajcara Waltera Steinera i faworyta gospodarzy Yukio Kasatę. W pierwszym skoku Polak pofrunął na odległość 111 metrów. Rekordową notę od sędziów (130,4 pkt.) otrzymał nie tylko za odległość, ale i za piękny styl.

Elwira Seroczyńska startowała a Squaw Valley na dystansach od 500 do 3000 metrów. Miała ogromną szansę na zdobycie złotego medalu na dystansie 1000 m, niestety na 100 m przed metą upadła, tracąc swą medalową szansę. Zdobyła srebro na 1500 m, ulegając jedynie fenomenalnej łyżwiarce radzieckiej Lidii Skoblikowej. Trzecia na tym dystansie była druga Polka Helena Pilejczykowi. Jest to jak do tej pory przypadek, kiedy na podium stały razem dwie polskie zawodniczki. Co ciekawe, mało brakowało, a na Igrzyska wcale by nie pojechały, bowiem nie było ich w składzie, podobnie jak cztery lata wcześniej Franciszka Gąsienicy-Gronia. Udane zawody w Kazachstanie tuż przed Olimpiadą spowodowały, że trenerzy zaryzykowali...

Adam Małysz był naszym faworytem do złota w Salt Lake City. Był wówczas w znakomitej formie. Zdobył brązowy medal na skoczni K-90 i srebrny na K-120. Dwa złote medale zawisły na piersi 20-letniego Szwajcara Simona Ammanka.

190 czerwca 1999 r. podczas 109 sesji MKOI w Seulu członkowie Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego wybrali Turyn jako organizatora XX Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Sześć miast ubiegało się o ten zaszczyt: helsinki (Finlandia), Klagenfurt (Austria), Poprad (Słowacja, Tatry), Sion (Szwajcaria), w tym (po raz pierwszy w historii) polskie miasto Zakopane. Wygrał Turyn.

Płomień olimpijski, od którego zapalony został znicz olimpijski zapłonął 27 listopada 2005 w greckiej Olimpii, skąd zawędrował do Włoch. Pochodnia o bardzo modernistycznych kształtach zaprojektowana została przez znanego twórcę karoserii samochodów, Andreę Pininfarino.

Ogień olimpijski pobłogosławił papież Benedykt XVI w czasie spotkania z wiernymi w Watykanie. Papież powiedział między innymi „ Raduję się, że mogę pobłogosławić pochodnię olimpijską, która wyrusza z Rzymu do Turynu. Niech ta pochodnia przypomina wszystkim o wartościach pokoju i braterstwa, które leżą u podstaw idei olimpijskiej.”

Wzornictwo medali było bardzo skromne (były one okrągłe, z wyciętym w środku otworem) – po jednej stronie znajdowało się logo Igrzysk, natomiast na rewersie można rozróżnić symbole różnych dyscyplin sportowych. „ Okrągłe jak koła olimpijskie, jednocześnie symbolizują koło zwycięstwa. Kiedy medal zawiśnie na piersi sportowca, pusta przestrzeń wskaże miejsce, gdzie znajduje się jego serce” – opisali medal organizatorzy Olimpiady.

Na igrzyska było przygotowanych 1.026 medali. Dodatkowych 648 krążków zostało przywiezionych na Paraolimpiadę. Przygotowano również około 35 tysięcy medali pamiątkowych.

Maskotkami Igrzysk w Turynie były śnieżka „Neve” i lód „Gliz”, które symbolizowały pasję, entuzjazm, elegancję, kulturę, miłość do sportu i środowiska naturalnego. Autorem maskotek był Portugalczyk Pedro Albuquerque.

Wzorem starożytnej Grecji, gdzie na czas olimpiady przerywano wszelkie wojny, związki zawodowe Turynu podpisały „akt o pokoju olimpijskim”, zobowiązując się tym samym do unikania strajków podczas Igrzysk.

Polska ekipa liczyła od 40-50 zawodniczek i zawodników. Na czele Misji Olimpijskiej stanął Zbigniew Pacelt, były wiceprezes Polskiej Konfederacji Sportu.
Liderami naszej reprezentacji byli: Adam Małysz, który twierdził że będzie walczyć o medale; Justyna Kowalczyk, która po dyskwalifikacji wróciła na trasy biegowe i spisuje się rewelacyjnie; Tomasz Sikora, najbardziej utytułowany polski biathlonista, mistrz i wicemistrz świata, który wielokrotnie stawał na podium Pucharu Świata. Igrzyska w Turynie były czwartym jego olimpijskim występem, podobnie jak Pawła Zygmunta, najlepszego naszego panczenisty, który powiedział: „Chciałbym zakończyć ten rozdział medalem!”.

Awers: Na dole z lewej strony wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej, powyżej stylizowany wizerunek skoczka narciarskiego na rozbiegu. Z lewej strony u dołu półkolem napis: RZECZPOSPOLITA POLSKA oraz oznaczenie roku emisji: 2006. U góry z prawej strony napis: 200 ZŁ, poniżej na tle stylizowanej skoczni narciarskiej widoczne w zależności od kąta patrzenia napis: TURYN/2006 lub stylizowany płatek śniegu. Powyżej oznaczenia nominału stylizowany fragment gór. Pod lewą łapą orła znak mennicy m/w

Rewers: Z lewej strony stylizowany wizerunek skoczka narciarskiego. Poniżej ukośnie napis: XX ZIMOW/ IGRZYSKA/ OLIPMIJSKIE. Z prawej strony stylizowany wizerunek znicza olimpijskiego oraz pionowo napis: TURYN / 2006
Projektant monety: Robert Kotowicz

Awers: Wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej, powyżej stylizowany wizerunek snowboardzisty. Z lewej strony pionowo napis: RZECZPOSPOLITA POLSKA, oraz obok z lewej strony napis: 10 ZŁ. Z prawej strony orła oznaczenie roku emisji: 2006 . Pod lewą łapą orła znak mennicy m/w.

Rewers: Stylizowany wizerunek snowboardzisty. Z lewej strony stylizowany wizerunek znicza olimpijskiego oraz pionowo napis: TURYN/2006. Na tle ozdobnego reliefu stylizowane wizerunki płatków śniegu. Z lewej strony u dołu półkolem napis: XX ZIMOWE IGRZYSKA OLIPMIJSKIE.
Projektant monety: Robert Kotowicz
Awers: Z lewej strony wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej.
Z lewej strony orła półkolem napis: RZECZPOSPOLITA POLSKA. W centralnej części stylizowany wizerunek pary łyżwiarzy figurowych. Z prawej strony napis: 10/ZŁ, poniżej tego napisu oznaczenie roku emisji: 2006. Pod lewą łapą orła znak mennicy: m/w.

Rewers: W centralnej części stylizowany wizerunek występującej solistki łyżwiarstwa figurowego. Z lewej strony widoczne w zależności od kąta patrzenia napis: TURYN lub oznaczenie roku: 2006. W otoku napis: XX ZIMOWE IGRZYSKA OLIPMIJSKIE.
Projektant monety: Robert Kotowicz

Awers: Wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej, po bokach orła oznaczenie roku emisji: 20-06, pod orłem napis: ZŁ 2 ZŁ, w otoku napis: RZECZPOSPOLITA POLSKA, poprzedzony oraz zakończony sześcioma perełkami. Pod lewą łapą orła znak mennicy m/w

Rewers: W centralnej części stylizowane wizerunki biegnącego i strzelającego biathlonisty. Z lewej strony u dołu półkolem napis: XX ZIMOWE IGRZYSKA OLIMPIJSKIE.  Z prawej strony pionowo napis: TURYN/2006, powyżej stylizowany wizerunek fragmentu tarczy strzeleckiej.
Na boku: Ośmiokrotnie, powtórzony napis: NBP, co drugi odwrócony o 180 stopni, rozdzielony gwiazdkami.
Projektant awersu: Ewa Tyc-Karpińska
Projektant rewersu: Robert Kotowicz

Źródło: Folder emisyjny monet wydany przez NBP.