Jadwiga (1371 - 1399)

Urodzona w 1371 albo 1373-4 r., zmarła bezpotomnie 17 VII 1399 r. w Krakowie, gdzie została pochowana; najmłodsza córka Ludwika Andegaweńskiego i Elżbiety Bośniaczki; od 1386 r. żona Władysława Jagiełły; od 1384 r. królowa Polski. W dzieciństwie zaręczona z Wilhelmem Habsburgiem, przeznaczona przez matkę na tron polski w związku z niechęcią szlachty polskiej do męża jej starszej siostry Marii, Zygmunta Luksemburskiego, jak i do kontynuacji unii personalnej polsko-węgierskiej (Maria zasiadła na tronie węgierskim).

Do Polski przybyła w 1384 r. i została koronowana (16 X). Zamiar poślubienia jej i objęcia tronu polskiego zgłaszał Siemowit IV mazowiecki, lecz został on powstrzymany przez wrogą mu szlachtę małopolską i posiłki węgierskie. W 1385 r. pod naciskiem szlachty zerwano, zawarte w wieku dziecięcym, zaręczyny z Wilhelmem Habsburgiem i rozpoczęto pertraktacje z wielkim księciem litewskim Jagiełłą, zakończone jeszcze w tym roku zawarciem unii polsko-litewskiej w  Krewie i ślubem obojga monarchów (III 1386 r.).

Po koronacji Jagiełły Jadwiga zachowała swoje prawa królewskie, a w 1387 r. wzięła udział w  wyprawie na Ruś Halicką. Opowiadała się za pokojowym rozstrzygnięciem sporu polsko-krzyżackiego, w latach 1397-98 prowadziła rozmowy z wielkim mistrzem Zakonu Ulrykiem von Jungingen na temat odzyskania ziemi dobrzyńskiej. Przeciwdziałała natomiast dążeniom Witolda, zmierzającym do uniezależnienia ziem litewsko-ruskich od Polski.

Część swego majątku przeznaczyła na wskrzeszenie działalności przez Akademię Krakowską. Jadwiga została pochowana w katedrze wawelskiej.

Źródło: Wikipedia - wolna encyklopedia