Newsletter - bądź na bieżąco

ilość produktów: koszyk jest pusty

wartość produktów: koszyk jest pusty

Przejdź do koszyka:   koszyk

rejestracja

Sport na monetach » Turyn - XX Zimowa Olimpiada

XX Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się w Turynie we Włoszech w 2006. We Włoszech odbyły się już zimowe igrzyska w 1956 w Cortina d'Ampezzo. Turyn został wybrany spośród 6 miast kandydujących 19 czerwca 1999 roku w Seulu (Korea) na 109 sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

Otwarcie igrzysk 10 lutego 2006 na stadionie olimpijskim otwarto 20 Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Znicz olimpijski zapaliła była włoska biegaczka narciarska Stefania Belmondo. Widowisko, które przygotowano na inauguracje igrzysk charakteryzują trzy elementy - ogień, lód, muzyka. Motto spektaklu - "Tutaj króluje pasja". Głównym gościem ceremonii otwarcia była włoska aktorka Sophia Loren. Yoko Ono, Susan Sarandon i Eva Herzigova też zostały zaproszone, jako goście specjalni. Reprezentantem rządowym z Polski był premier Kazimierz Marcinkiewicz.
Polscy medaliści:
srebrny medal: Tomasz Sikora - biathlon bieg masowy na 15 km
brązowy medal: Justyna Kowalczyk - bieg narciarski na 30 km techniką dowolną

Zamknięcie igrzysk - XX Zimowe Igrzyska Olimpijskie zakończyły się 26 lutego 2006 roku. Głównym tematem imprezy kończącej był również w tym czasie kończący się karnawał. Na stadionie olimpijskim w Turynie prezydent Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego Jacques Rogge wygłosił tradycyjną formułę zamknięcia. Organizatorzy igrzysk w Turynie przekazali flagę olimpijską przedstawicielom Vancouver.
Polską flagę podczas ceremonii niósł wicemistrz olimpijski Tomasz Sikora. Flagę Włoch powierzono najlepszemu saneczkarzowi igrzysk Arminowi Zoegglerowi.

A jak zaczęła się zimowa rywalizacja olimpijska?
25 stycznia 1924 r. we francuskiej miejscowości Chamonix, leżącej u podnóża Mont Blanc rozpoczął się Tydzień Sportów Zimowych. Zawody organizował francuski klub Alpejski, a patronował mu Komitet Olimpijski. Rok później Międzynarodowy Komitet Olimpijski podczas VIII Kongresu w Pradze uznał oficjalnie Tydzień za I Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Opóźnienie w uznaniu Tygodnia za I Zimowe Igrzyska Olimpijskie było spowodowane między innymi sprzeciwem barona Pierre`a de Coubertina, twórcy nowożytnych igrzysk olimpijskich, wizjonera i romantyka zafascynowanego starożytną Grecją.

Nawet tak jednak wielki autorytet nie był w stanie przeciwstawić się narodowi dyscyplin sportowych. Jako pierwsi o medale olimpijskie walczyli łyżwiarze figurowi. Ta dyscyplina znalazła się w programie letnich igrzysk olimpijskich rozegranych w 1908 r. w Londynie. Kolejna zimowa dyscyplina, hokej na lodzie, również zadebiutowała na letnich igrzyskach w Antwerpii w 1920 r.

W Chamonix rywalizowało w pięciu dyscyplinach ( w bobslejach, jeździe figurowej, łyżwiarstwie szybkim, hokeju na lodzie i biegach narciarskich) 258 sportowców ( w tym 13 kobiet) z 16 krajów. W klasyfikacji medalowej bezkonkurencyjni byli Norwegowie zdobywając 4 złote, 7 srebrnych i 4 brązowe medale. Polska ekipa liczyła siedem osób; najlepsze ósme miejsce zajął łyżwiarz Leon Jucewicz. W jeździe figurowej na lodzie wystartowała młodziutka, niespełna 12-letnia Norweżka Sonja Henie. Zajęła ostatnie ósme miejsce, ale już wówczas przepowiadano jej wspaniałą karierę. Sprawdziło się – zdobyła trzy złote medale olimpijskie w ST. Mortir (1928), Lake Placid (1932) i Garmisch-Partenkirchen (1936). Zimowe Igrzyska Olimpijskie po raz drugi były rozegrane we Włoszech. Pierwsze odbyły się Cortina d’Ampezzo w 1956 r. Gwiazdą tych igrzysk był fenomenalny Austriak Toni Sailer, który wygrał wszystkie trzy konkurencje alpejskie. W Cortinie zadebiutowała także reprezentacja Związku Radzieckiego i od razu zajęła pierwsze miejsce w klasyfikacji medalowej, zdobywając 7 złotych, 3 srebrne i 6 brązowych medali. Dla nas te igrzyska także były pamiętne, bowiem pierwszy medal Zimowych Igrzysk Olimpijskich dla Polski zdobył Franciszek Gąsienica-Groń, który był trzeci w kombinacji norweskiej. Polaka wyprzedili Norweg Sverre Stenersen i Szwed Bengt Ericsson.

W 19 startach Zimowych Igrzysk Olimpijskich polscy sportowcy zdobyli sześć medali, w tym jeden złoty – Wojciecha Fortuny (Sapporo w 1972 r.), dwa srebne – Elwiry Seroczyńskiej (Squaw Valley 1960 r.) i Adama Małysza (Salt Lake City 2002 r.), trzy brązowe – wspomnianego wyżej Franciszka Gąsienicy-Gronia oraz Heleny Pilejczykowej (Squaw Valley 1960 r.) i Adama Małysza (Salt Lake City 2002 r.).
Niespodziewany był medal Wojciecha Fortuny, który znalazł się w ekipie olimpijskiej dzięki naciskom ze strony mediów. W ostatniej chwili szyto dla niego strój olimpijski. Nie zawiódł. 11 lutego 1972 r. na dużej skoczni Okurayama pokonał zaledwie o jedną dziesiątą punktu Szwajcara Waltera Steinera i faworyta gospodarzy Yukio Kasatę. W pierwszym skoku Polak pofrunął na odległość 111 metrów. Rekordową notę od sędziów (130,4 pkt.) otrzymał nie tylko za odległość, ale i za piękny styl.

Elwira Seroczyńska startowała a Squaw Valley na dystansach od 500 do 3000 metrów. Miała ogromną szansę na zdobycie złotego medalu na dystansie 1000 m, niestety na 100 m przed metą upadła, tracąc swą medalową szansę. Zdobyła srebro na 1500 m, ulegając jedynie fenomenalnej łyżwiarce radzieckiej Lidii Skoblikowej. Trzecia na tym dystansie była druga Polka Helena Pilejczykowi. Jest to jak do tej pory przypadek, kiedy na podium stały razem dwie polskie zawodniczki. Co ciekawe, mało brakowało, a na Igrzyska wcale by nie pojechały, bowiem nie było ich w składzie, podobnie jak cztery lata wcześniej Franciszka Gąsienicy-Gronia. Udane zawody w Kazachstanie tuż przed Olimpiadą spowodowały, że trenerzy zaryzykowali...

Adam Małysz był naszym faworytem do złota w Salt Lake City. Był wówczas w znakomitej formie. Zdobył brązowy medal na skoczni K-90 i srebrny na K-120. Dwa złote medale zawisły na piersi 20-letniego Szwajcara Simona Ammanka.

190 czerwca 1999 r. podczas 109 sesji MKOI w Seulu członkowie Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego wybrali Turyn jako organizatora XX Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Sześć miast ubiegało się o ten zaszczyt: helsinki (Finlandia), Klagenfurt (Austria), Poprad (Słowacja, Tatry), Sion (Szwajcaria), w tym (po raz pierwszy w historii) polskie miasto Zakopane. Wygrał Turyn.

Płomień olimpijski, od którego zapalony został znicz olimpijski zapłonął 27 listopada 2005 w greckiej Olimpii, skąd zawędrował do Włoch. Pochodnia o bardzo modernistycznych kształtach zaprojektowana została przez znanego twórcę karoserii samochodów, Andreę Pininfarino.

Ogień olimpijski pobłogosławił papież Benedykt XVI w czasie spotkania z wiernymi w Watykanie. Papież powiedział między innymi „ Raduję się, że mogę pobłogosławić pochodnię olimpijską, która wyrusza z Rzymu do Turynu. Niech ta pochodnia przypomina wszystkim o wartościach pokoju i braterstwa, które leżą u podstaw idei olimpijskiej.”

Wzornictwo medali było bardzo skromne (były one okrągłe, z wyciętym w środku otworem) – po jednej stronie znajdowało się logo Igrzysk, natomiast na rewersie można rozróżnić symbole różnych dyscyplin sportowych. „ Okrągłe jak koła olimpijskie, jednocześnie symbolizują koło zwycięstwa. Kiedy medal zawiśnie na piersi sportowca, pusta przestrzeń wskaże miejsce, gdzie znajduje się jego serce” – opisali medal organizatorzy Olimpiady.

Na igrzyska było przygotowanych 1.026 medali. Dodatkowych 648 krążków zostało przywiezionych na Paraolimpiadę. Przygotowano również około 35 tysięcy medali pamiątkowych.

Maskotkami Igrzysk w Turynie były śnieżka „Neve” i lód „Gliz”, które symbolizowały pasję, entuzjazm, elegancję, kulturę, miłość do sportu i środowiska naturalnego. Autorem maskotek był Portugalczyk Pedro Albuquerque.

Wzorem starożytnej Grecji, gdzie na czas olimpiady przerywano wszelkie wojny, związki zawodowe Turynu podpisały „akt o pokoju olimpijskim”, zobowiązując się tym samym do unikania strajków podczas Igrzysk.

Skomentuj artykuł na forum

Portal i sklep numizmatyczny, monety, numizmatyka
wszelkie prawa zastrzeżone © 2007-17
adres: ul. Wspólna 50 lok. nr 1 00-684 Warszawa,
tel. +48 22 523 25 26, fax. +48 22 523 25 01, e-mail: info@emonety.pl