Mikołaj Rej, z Nagłowic, także Rey, herbu Oksza (ur. 4 lutego 1505 w Żurawnie, zm. między 8 września a 5 października 1569 w Rejowiecu Fabrycznym) - wybitny polski poeta i prozaik okresu Odrodzenia. Był także politykiem oraz muzykiem. Po śmierci został uznany za "ojca polskiej literatury".

Był synem Stanisława i Barbary z Herburtów. Odebrał dość fragmentaryczne wykształcenie (tylko rok w Akademii Krakowskiej). Sam uzupełnił braki w wykształceniu poznając dogłębnie ówczesną literaturę łacińską. Był jednym z pierwszych polskich poetów piszących w języku polskim. Założyciel miasta Rejowca Fabrycznego. Kancelista na dworze Andrzeja Tęczyńskiego, tam powstały jego pierwsze dzieła literackie. Później zetknął się z przedstawicielami reformacji i sam przyjął kalwinizm w 1541 lub 1548. Wielokrotnie brał udział w sejmach i uważał swoje pisarstwo za odpowiedzialną misję społeczną. Rej jest pierwszym polskim pisarzem, który otrzymał za swoją twórczość poważną materialną nagrodę (król Zygmunt I Stary ofiarował mu wioskę).

Najbardziej znane dzieła:
Zwierciadło (...) z traktatem Żywot człowieka poczciwego (1567/1568)
Psałterz Dawidów - tłumaczenie prozą (1546)
Żywot Józefa (1545)
Kupiec (1549)
Rzecz pospolita albo Sejm pospolity
Zwierzyniec (1562)
Krótka rozprawa między trzema osobami: Panem, Wójtem i Plebanem (1543)