Na francuskiej monecie o nominale 1 i 1/4 euro został przedstawiony najsławniejszy obraz
Eugene Delacroix a mianowicie „Wolność wiodąca lud na barykady”. Obraz ten powstał w grudniu 1830 roku. Jest on jednym z nielicznych obrazów alegorycznych namalowanych przez tego artystę. Przedstawia on walczący lud Francji. Na pierwszym planie została przedstawiona kobieta w żółtej sukni z francuską flagą w ręku i czerwoną czapką na głowie, symbolem rewolucji, wolności i galerników rozpoczynających rewolucję. Nie jest ona może zbyt urodziwa ale wolność nie zawsze jest piękna za to jest w kwiecie wieku. Jej postać została przedstawiona klasycznie, w sukni nie pasującej do epoki aby jeszcze bardziej podkreślić jej alegoryczne znaczenie. U jej boku biegnie chłopczyk Gawrosz, dziecko ulicy, opisane w „Nędznikach” przez Victora Hugo. Nieco z tyłu biegnie mężczyzna w cylindrze, przedstawiciel mieszczaństwa a za nim student. Delacroix przedstawił wszystkie postacie bardzo realistycznie, starał się też umieścić przedstawicieli wszystkich grup społecznych zjednoczonych wokół wspólnej sprawy. Na obrazie u stóp „straganiarki”, bo tak określiła Wolność krytyka leży kobieta ofiara gwałtu żołnierzy oraz zabici żołnierze. Obraz został od razu zakupiony przez króla Ludwika Filipa do jego prywatnej kolekcji i dopiero w 1855 został wystawiony na widok publiczny, gdzie nie spodobał się większości publiczności i krytyce przyzwyczajonej do klasycznych obrazów.

Ferdinand Victor Eugene Delacroix
Urodził się 26 kwietnia 1798 roku w Saint-Maurice-en-Chalencon. W 1815 roku w wiwku 17 lat rozpoczął naukę malarstwa w pracowni klasycysty Pierra Guérina. Jednakże szkoła nie miała na niego zbyt wielkiego wpływu, młody malarz był pod wrażeniem starych mistrzów, których kopiował w Luwrze, Veronese, Tycjan, Rubensa oraz młodszych takich jak Gericault. Zadebiutował na salonie w 1822 obrazem Barka Dantego, nie była to jednak praca zbyt udana, charakteryzował ją brak spójności stylistyczno-kompozycyjnej. Na Salonie w 1824 roku artysta pokazuje znacznie dojrzalsze dzieło Masakra na Chios, które zostało określone jako „przerażający hymn w służbie zagłady i cierpienia”. Duże znaczenie dla rozwoju tego artysty miała podróż do Lodnynu, gdzie zapoznał się z pracami Bonningtona, Lawrenca, Consable’a, Turnera. Zaczął eksperymentować z akwarelami a jego obrazy nabrały życia i kolorów. W latach 1825-30 malował obrazy które można określić jako ideowo,estetyczny program malarstwa romantycznego.w tym czasie powstały takie obrazy jak Masakra na Chios 1824, Egzekucja doży M. Faliero 1826-1827, Śmierć Sardanapala i Grecja ginąca na ruinach Missolungi - oba 1827, Bitwa pod Nancy 1831. W tym okresie malował tematy zaczerpnięte z poezji Szekspira, Goethego, Dantego. W 1832 roku został wysłany na misje rządowa do państw Maghrebu. Przywiózł stamtąd wiele szkiców i rysunków które posłuży łydo wykonania obrazów olejnych takich jak Kobiety algierskie 1834, Szaleńcy z Tangeru 1838, Wesele żydowskie w Maroku 1841, Arab zaatakowany przez lwa 1849, Walka Giaura z paszą 1853, Polowanie na lwy kilka wersji np. 1858 i 1861. Swoimi sugestywnymi obrazami haremów zapoczątkował modę na orientalizm. Był wybitnym kolorystą co świetnie widać w jego portretach i obrazach o tematyce historycznej. Często portretowanymi przez niego osobami byli Fryderyk Chopin i Georges Sand. W drugiej połowie życia wykonywał wielkie malowidła na zamówienia państwowe tak powstały malowidła w salonie i bibliotece Pałacu Burbonów czy Walka Jakuba z Aniołem w kościele Saint Sulpice. Przez całe swoje życie pisał pamiętniki w których wyrażał swoje opinie na temat sztuki i ogólnie życia. Mówiono o nim że miał „przesadę we krwi, orkan w sercu i słońce w mózgu”. Wywarł ogromne wrażenie na impresjonistach. Niektórzy badacze twierdzą że gdyby nie Delacroix i jego przezwyciężenie klasycyzmu nie powstałby impresjonizm. Umarł w Paryżu 13 sierpnia 1863 roku.

Bogumiła Wiśniewska

zdjęcia: wikipedia