Newsletter - bądź na bieżąco

ilość produktów: koszyk jest pusty

wartość produktów: koszyk jest pusty

Przejdź do koszyka:   koszyk

rejestracja

Rozmaitości ze świata monet » Historia Jazdy Polskiej - Jeździec Piastowski

W X wieku plemiona słowiańskie zamieszkujące dzisiejsze ziemie polskie posiadały wysoką kulturę rolną i dobrze rozwinięte rzemiosło. Społeczeństwo zaś podzielone już było na panów feudalnych i coraz bardziej uzależnionych od nich chłopów. Ówczesne życie toczyło się w grodach i na podgrodziu. Grody stanowiły nie tylko ochronę przed najeźdźcami, ale także pełniły funkcje administracyjne. Ibrahim Ibn Jakub kronikarz z X wieku tak pisze o słowiańskich grodach „ Udają się na łąki obfitujące w wodę i zarośla, po czym kreślą linie kolistą lub czworoboczną, zależnie od tego, jaki chcą mieć kształt grodu i obszar jego powierzchni; kopią dookoła rów i piętrzą wykopana ziemie umocniwszy ja deskami i drzewem na podobieństwo szańców, aż taki wał osiągnie wymiar, jakiego pragną. I odmierzają w nim bramę, z której strony pragną ją mieć, a chodzi się do niej po pomoście z drzewa.” Grody wznoszono w miejscach z natury obronnych na południu kraju na wniesieniach blisko wody, a na północy w rozlewiskach rzek w pobliżu bagien.

Siły zbrojne powstającego państwa polskiego składały się z drużyny książęcej bądź królewskiej i pospolitego ruszenia, później również z zastępów rycerstwa, które to wzbogaciło się podczas wojen. Wojsko dzieliło się na tarczowników, czyli piechotę uzbrojoną w tarcze do obrony, włócznie, topory, łuki i z rzadka w miecze. Pancerni, czyli wojowie konni posiadali zarówno uzbrojenie ochronne jak i zaczepne. Na uzbrojenie ochronne składało się: pancerza, który był skórzanym kaftanem nabijanym metalowymi płytami lub kolczugą ( ta jednak była tak kosztowna ze używali jej jedynie drużynnicy), hełmu stożkowatego kształtu, który zrobiony był z czterech kawałków blachy połączonej ze sobą nitami, do dolnej krawędzi hełmu często mocowany był płat plecionki kolczej który opadał na kark i ramiona rycerza, tarczy okrągłej lub wydłużonej i zwężającej się ku dołowi, tarcza wykonana była z drewna i obciągnięta skórą, posiadała ona również wypukły środek zwany umbem często zrobionym z metalu, tarcze trzymano w lewym ręku, lub na plecach. Tak odziany rycerz posiadał broń zaczepną, na którą składały się narzędzia takie jak: 2 metrowa włócznia, miecz obosieczny noszony w drewnianej pochwie obciągniętej skórą, często zamiast mieczy wykorzystywano również topory.

Doskonale wyposażony pancerny dosiadał konia. Na początku były to małe, bardzo wytrzymałe i świetnie poruszające się po lesie koniki podobne do tarpanów. Wraz z rozwojem techniki i uzbrojenia konie te zamieniono na większe i silniejsze konie. Podczas walk główną siłą wojska była piechota, jednakże o końcu bitwy decydowała jazda, która zadawała ostateczne ciosy wrogowi. Armia polska stosowała taktykę gdzie piechota wciągała przeciwnika w pułapkę. Cofała się ona do momentu, kiedy to jazda mogła oskrzydlić przeciwnika. Do zadań drużynników należało bronienie wyznaczonych grodów zwanych kasztelaniami i stawianie się na każde zawołanie księcia bądź króla. W pierwszych wiekach istnienia państwa wczesnofeudalnego ogromna rolę odgrywało pospolite ruszenie. Każdy mężczyzna stawał do walki w obronie swojego domostwa, ziemi, grodu, bądź rodziny. Żywiołem rycerza była wojna, ale w czasie pokoju tez miał, co robić, stawiał się na wiece, sądy, targi, jarmarki turnieje, polowania, musiał przeglądać swoje włości, a wszędzie gdzie pojechała musiał prezentować się godnie i szlachetnie. Musiał być prawy, bogobojny, hojny, wspaniałomyślny, dzielny. Do dziś rycerz kojarzy nam się z największymi cnotami.

Bogumiła Wiśniewska

Skomentuj artykuł na forum

Portal i sklep numizmatyczny, monety, numizmatyka
wszelkie prawa zastrzeżone © 2007-17
adres: ul. Wspólna 50 lok. nr 1 00-684 Warszawa,
tel. +48 22 523 25 26, fax. +48 22 523 25 01, e-mail: info@emonety.pl