Paryska mennica La Monnaie de Paris z okazji 150 rocznicy stosunków dyplomatycznych z Japonią wydała kilka okolicznościowych monet. Jedną z nich jest moneta przedstawiająca aktora teatru kabuki sportretowanego przez jednego z najwybitniejszych twórców epoki Edo Toshusai Sharaku.

Był malarzem ukiyo-e (ukiyo-e to tak zwane obrazy „przepływającego świata” przedstawiające gejsze, kurtyzany, widoki najładniejszych i najciekawszych miejsc, aktorów, powstające początkowo w formie czarnobiałej następnie kolorowej, najczęściej były to drzeworyty) działającym zaledwie dwa sezony pomiędzy rokiem 1794 a 1795. Pozostawił po sobie około 150 portretów sławnych aktorów japońskiego teatru kabuki. Jego obrazy a właściwie drzeworyty charakteryzowały się niezwykłą ekspresją wyrazu. Jego bohaterowie nie są idealizowani jak na większości portretów, ale pokazani z całą brutalnością i realnością, bez makijażu, często są zmęczeni i niedoskonale ubrani. Być może właśnie to spowodowało, że jego kariera trwała tak niezwykle krótko. Odbiorcy ówcześnie oczekiwali od malarzy wyidealizowanych portretów swoich ulubieńców. W związku z tym, że nic nie wiadomo o tym malarzu istnieje teoria, że on wcale nie istniał a drzeworyty podpisywane Sharaku tworzone były prze grupę malarzy. Japońskie słowo sharakusai oznacza nonsens, dlatego też badacze zastanawiają się czy też nie był to jakiś dowcip grupy artystycznej tworzącej po pseudonimem Sharaku. Inni badacze w osobie Sharaku dopatrują się innego sławnego twórcy ukiyo-e a mianowicie Hokusaia, który dokładnie w tym czasie zniknął na pewien czas ze sceny życia artystycznego Edo. Teoria o grupie artystów wydaje się mało potwierdzona z powodu niezwykłej spoistości prac, charakteryzujących się wyrazistym stylem. Co do drugiej teorii byłaby bardziej wiarygodna jakby biografia Hokusaia była mniej znana. Tak czy inaczej Sharaku pozostaje jednym z największych artystów tworzących portrety aktorów teatru kabuki.

Bogumiła Wiśniewska

zdjęcia: wikipedia