Tak jak Petra, Machu Picchu i Koloseum Wielki Mur Chiński został wpisany na nową listę siedmiu cudów świata. Jest to największa i najdłuższa budowla na świecie wybudowana przez ludzi. Główna część muru ciągnie się na długości 2400 km a całość muru szacuje się na około 6000 km. Budowano go ponad 17 stuleci a jego budowa została okupiona ofiarą prawie 3 mln istnień ludzkich. Uważa się, że jest jedyna budowlą widoczna gołym okiem z księżyca, co nie jest prawdą, nawet z bliskiej orbity ziemskiej jest on trudny do zobaczenia, ponieważ zbudowany jest z materiałów nieodróżniających się od podłoża. Większość astronautów pytanych o mur twierdzi ze nie wie czy był to mur i ze, jeżeli patrzy się wiedząc gdzie to być może zauważa się go.

Budowę muru zaczęto już w V w. p.n.e. były to jednak indywidualne inicjatywy poszczególnych władców, i nie budowano muru, jako całości, ale jako odrębne części broniące dostępu do danego miasta lub księstewka. Początkowo mur był raczej wałem ziemnym z elementami kamiennymi niż murem. Dopiero w III w. p.n.e. za czasów panowania pierwszego cesarza Chin Qin Shi Huang podjęto decyzje o budowie ogromnego muru, który miał być w założeniu ochroną dla kupców podróżujących Jedwabnym Szlakiem, zaporą dla ord nękających stale Chińczyków a także symbolem potęgi władcy. Konstruktorzy i budowniczowie muru przystępujący do prac z rozkazu cesarza na początku mieli do dyspozycji 300 tyś ludzi, jednak szybko okazało się ze jest to niewystarczająca ilość. Dlatego też oprócz przestępców więźniów do katorżniczej pracy kierowano również rekrutów. Ludzi, którzy umierali podczas budowy muru wmurowywano do środka, aby zapobiec epidemii, również nieposłusznych karano wmurowaniem żywcem. Tak jak pisałam wcześniej te pierwsze odcinki muru były głównie umocnieniami ziemnymi, dlatego tez większość z nich nie przetrwała do naszych czasów lub przetrwała dzięki późniejszym przeróbkom.  Praca przy budowie muru była tak uciążliwa dla całego społeczeństwa, że w 209 roku p.n.e. po śmierci cesarza wzniecono bunt i obalono dynastię Qin. Po tym incydencie na wiele stuleci zarzucono tą monumentalna wizję, oczywiście mur nadal powstawał, ale nie z takim rozmachem i nie przy takim nakładzie ludzkiego cierpienia.

 Ponownie wizja wielkiego muru oddzielającego dzikie stepy od cywilizowanych chińczyków odżyła w 1368 roku za panowania dynastii Ming. Tym razem mur zaplanowano nie tylko jako wielką ścianę, ale jako system fortyfikacji. Co każde sto metrów muru zbudowana była wieża do przekazywania sygnalizacji w postaci dymnych lub świetlnych znaków. Ponadto, co jakiś czas w murze umieszczone były małe fortece. W całej swojej długoletniej karierze mur nigdy nie spełnił roli fortyfikacji, w która mogłaby stawić się czoła długotrwałemu oblężeniu, natomiast doskonale spełniał swoje zadanie w przypadku ataku małych ord. Wielki mur nie zdołał jednak zatrzymać ludów Wielkiego Stepu takich jak Hunowie, Mongołowie czy Turkowie. Po pokonaniu przez Mandżurów w XVII wieku dynastii Ming mur kompletnie stracił swoje znaczenie strategiczne.

Obecnie spora część muru jest w bardzo złym stanie i podlega ciągłej erozji. W czasach swojej świetności mur miejscami miał 6 metrów wysokości i szerokości na 5 do 8 metrów. Oczywiści mur w okolicach Pekinu był najsolidniejszy, dlatego też właśnie tam najlepiej go zwiedzać. Fragmenty muru są udostępnione dla turystów w 6 miejscach wokół Pekinu w Badaling, Jinshanling, Simatai, Huanghua, Mutianyu, Juyongguan.

Wielki mur chiński tak samo jak piramidy w Egipcie są czymś, co od wieków przyciąga ludzi i fascynuje wielu ludzi, dlatego też rok rocznie jest odbywany maraton wzdłuż muru, wykonano już skok na deskorolce przez mur itp.